Chronische hyperventilatie: de oorzaken op een rijtje

Chronische hyperventilatie en niet-psychische oorzaken

Wat betreft de mogelijke oorzaken van chronische hyperventilatie is er al heel wat geschreven, maar nog slechts weinig definitief duidelijk. Als niet-psychische oorzaak worden astma, pijn in het algemeen, longontsteking, bloedarmoede, borstkas- of hartklachten, koorts, lang spreken, hoogte, suikerziekte, nier- en leveraandoeningen, verhoogd progesterongehalte, ziekte van Pfeiffer en virusinfecties wel eens vernoemd. Tot daar dus de lichamelijke oorzaken, want meestal ontstaat chronische hyperventilatie ten gevolge van de psychosociale stress waaronder de patiënten in kwestie leven.

Psychologische oorzaken chronische hyperventilatie

Vooraleer de hyperventilatie chronisch wordt, gaat vaak een eerste duidelijke aanval vooraf die veroorzaakt wordt door een periode van psychosociale stress, angst, ongerustheid of depressie. Niet alleen frustraties of woede maar ook verdriet omwille van bijvoorbeeld een sterfgeval, een echtscheiding, ontslagen worden of langere werkloosheid, een ongewilde verhuizing, oorlog of ongemakken tijdens de puberteit worden dan onvoldoende geuit.

Het is ook waarschijnlijk dat er nog een hoop andere factoren aan het syndroom van chronische hyperventilatie kunnen bijdragen. Zo kan het veelvuldig inhalerend roken van sigaretten op zich reeds beschouwd worden als een vorm van hyperventileren en kan het zich bovendien ontwikkelen tot het syndroom van chronische hyperventilatie.

Iemand die inhalerend aan het roken is, heeft op dat moment immers niet zelden een foutieve, versnelde ademhaling. Ook een overmatig cafeïnegebruik zoals koffie, thee of cola kan het ademcentrum aanzetten tot een verhoogde activiteit, net als aspirine, nicotine en amfetaminen. In al deze genoemde situaties ademt de patiënt die aan chronische hyperventilatie lijdt meer dan in feite nodig is. Hierdoor worden de CO2-reserves van het lichaam opgebruikt.

Oorzaak van chronische hyperventilatie: foutieve levenshouding

Ook een foutieve levenshouding zou wel eens de oorzaak van chronische hyperventilatie kunnen zijn. Mensen die hier aan lijden zijn immers vaak onzekere persoonlijkheden die wat krampachtig de schijn van flinkheid en zelfstandigheid ophouden. Niet zelden zijn ze bang een zwakke, kinderachtige indruk te maken en stellen ze dikwijls te hoge eisen aan zichzelf. Meestal vertonen mannen of vrouwen die aan chronische hyperventilatie lijden een overmatige plichtsbetrachting en zijn ze perfectionistisch.

Onder de omstandigheden van psychosociale stress blijven ze te lang doorgaan alsof er niets aan de hand is, soms zelfs tot ze er letterlijk bij neervallen. Ze hebben de voortdurende neiging hun gevoelens en uitingen van frustratie, woede of verdriet te beheersen of te verdringen.
Tenslotte brengt ook eenzaamheid een verhoogd risico op hyperventilatie met zich mee.